คนส่วนใหญ่กำหนดขนาดสถานะตามความรู้สึก ปรับตามความมั่นใจ ในบัญชีส่วนตัว นั่นแค่เสียเงินมาก แต่ในบัญชีที่ได้รับเงินทุน มันร้ายแรงถึงขั้นจบบัญชี เพราะบัญชีมีเส้นขั้นต่ำที่ตายตัว และกลยุทธ์ที่รอดได้โดยเฉลี่ยก็ยังอาจแตะเส้นนั้นได้ในช่วงขาดทุนติดต่อกัน
วิธีแก้คือคำนวณขนาดจากกฎเพียงครั้งเดียว ก่อนเทรดแรก แล้วไม่ต้องกลับมาทบทวนระหว่างเซสชัน
การคำนวณ
เริ่มจากขีดจำกัดที่เล็กกว่าในสองตัว — ขาดทุนรายวัน — แล้วคำนวณย้อนกลับ
- นำขีดจำกัดขาดทุนรายวันมาเป็นจำนวนเงิน บนบัญชี $50,000 ที่มีขีดจำกัดรายวัน 4% นั่นคือ $2,000
- ตัดสินใจว่าวันที่แย่ตามปกติของคุณมีการขาดทุนติดต่อกันกี่ครั้ง หากคุณเทรดสามครั้งและอาจขาดทุนทั้งสามครั้ง นั่นคือสาม
- หาร แล้วแบ่งครึ่ง $2,000 สำหรับการขาดทุนสามครั้งคือ $667 แบ่งครึ่งจะได้ความเสี่ยงประมาณ $330 ต่อเทรด และครึ่งนั้นคือสิ่งที่ทำให้คุณยังเหลือวันนั้นแทนที่จะละเมิด เมื่อเทรดที่สี่ก็ขาดทุนเช่นกัน
- แปลงตัวเลขความเสี่ยงนั้นเป็นขนาดสถานะโดยใช้ระยะจุดตัดขาดทุนจริงของคุณ แยกตามตราสาร นี่คือตัวเลขที่คุณใช้เทรด — ไม่ใช่ขนาดล็อตที่คุณจำมาจากบัญชีอื่น
แล้วตรวจสอบกับ drawdown
ขีดจำกัดรายวันควบคุมเซสชัน ส่วน drawdown สูงสุดควบคุมบัญชี ลองใช้ขนาดเดียวกันผ่านช่วงขาดทุนติดต่อกัน — หก แปด สิบเทรด — แล้วดูว่าบัญชีรอดหรือไม่ หากการขาดทุนสิบครั้งด้วยขนาดที่คำนวณไว้ละเมิดเส้นขั้นต่ำโดยรวม ขนาดนั้นก็ผิด ไม่ว่าการคำนวณรายวันจะบอกอย่างไร
การขาดทุนติดต่อกันสิบครั้งไม่ใช่สมมติฐานในแง่ร้าย สำหรับกลยุทธ์ที่ชนะ 45% ของเวลา มันเป็นเรื่องปกติในหลายร้อยเทรด และการประเมินหนึ่งครั้งก็มีได้หลายร้อยเทรดอย่างง่ายดาย
การขาดทุนสิบครั้งติดกันไม่ใช่กรณีเลวร้ายที่สุด ด้วยอัตราชนะ 45% มันเป็นเรื่องธรรมดา และขนาดของคุณต้องรอดจากมันได้
เหตุใดการกำหนดขนาดตามความมั่นใจจึงล้มเหลวในที่นี้
การเพิ่มขนาดในจังหวะที่มั่นใจสูงฟังดูมีเหตุผลในหลักการ แต่เป็นหายนะในบริบทนี้ ด้วยเหตุผลที่ไม่เกี่ยวกับว่าความมั่นใจของคุณแม่นยำหรือไม่
ความมั่นใจสัมพันธ์กับผลลัพธ์ล่าสุด คุณรู้สึกมั่นใจที่สุดหลังชนะติดกันและลังเลที่สุดหลังขาดทุน — หมายความว่าการกำหนดขนาดแบบแปรผันจะวางสถานะใหญ่ที่สุดของคุณก่อนช่วงขาดทุนติดต่อกันจะเริ่มอย่างเป็นระบบ และวางสถานะเล็กที่สุดก่อนการฟื้นตัว การกำหนดขนาดขยายการแกว่งไปในทิศทางที่ผิดพอดี
การกำหนดขนาดคงที่ยอมสละความได้เปรียบทางทฤษฎีบางส่วน เพื่อแลกกับสิ่งที่การประเมินต้องการจริง ๆ นั่นคือการอยู่รอดจนจบกลุ่มตัวอย่าง
เลเวอเรจคือเพดาน ไม่ใช่เป้าหมาย
แผนต่าง ๆ ประกาศเลเวอเรจสูงสุด และมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคำแนะนำ มันคือขีดจำกัดของสิ่งที่แพลตฟอร์มอนุญาตให้คุณทำ ตั้งไว้เพื่อไม่ให้เป็นข้อจำกัดกับสถานะที่สมเหตุสมผล หากการคำนวณขนาดของคุณเข้าใกล้มันเมื่อใด แสดงว่าการคำนวณผิดพลาดที่ไหนสักแห่งก่อนหน้านั้น